Martin en Peter blikken terug: een carrière met het fluitje en een hart voor handbal
Peter heeft een scheidsrechterscarrière van maar liefst 50 jaar achter de rug, Martin van bijna 40 jaar. Nu beiden stoppen als bondsscheidsrechter, kijken we met hen terug op al die jaren op en rond het handbalveld. Over bijzondere wedstrijden, hun samenwerking en de liefde voor het spel. Maar ook over teleurstellingen en het belang van een vereniging waar je je thuis voelt.
Hoe zijn jullie begonnen als scheidsrechter?
“Eigenlijk met het idee dat wij het beter konden. Dat bleek achteraf toch tegen te vallen,” vertellen ze met een knipoog.
Vanuit hun ervaring als handballer stapten ze het veld op met een fluitje. In het begin namen ze hun spelersblik nog nadrukkelijk mee. Ze gaven zelfs ongevraagd tips: kijk bij het schieten naar het standbeen van de keeper, of ga op een andere positie staan.
Door veel wedstrijden te fluiten, deden ze steeds meer ervaring op. Daarnaast volgden ze bijeenkomsten en nascholingen om bij te blijven en zich verder te ontwikkelen. Toch verliep hun loopbaan niet altijd zoals ze hoopten. Naar hun gevoel speelden tegenwerking en onderlinge verhoudingen een rol bij de mogelijkheden om door te stromen naar hogere niveaus.
Hoe werden jullie samen een scheidsrechterskoppel?
De samenwerking ontstond nadat Martin van Hoorn naar Amsterdam verhuisde en stopte als coach en trainer bij SEW. Hij vroeg Peter, die op dat moment zonder vaste koppelgenoot zat, of hij samen wilde fluiten.
Helemaal nieuw was dat niet: bij trainingen van het toenmalige Ookmeer, tegenwoordig Westsite, floten ze al samen. Daar lag de basis voor hun verdere samenwerking.
Hoe kwamen jullie bij HV KRAS/Volendam terecht?
Dat contact kwam tot stand via John Veerman, een voormalig manager van Martin. Hij vertelde wat voor een mooie vereniging Volendam is en toen melden ze zich aan.
Hun tijd bij Volendam heeft een positieve indruk achtergelaten. Vooral de aandacht voor scheidsrechters sprong eruit.
“Het was de eerste vereniging waar we ontzettend veel aandacht voor de scheidsrechters hebben ervaren, een voorbeeld.”
Ze waardeerden de ondersteuning bij de voorbereiding op het seizoen en op wedstrijden, en de goede communicatie. Daardoor voelden ze zich onderdeel van de club.
“Je voelt dat je daadwerkelijk bij de vereniging hoort. Jammer dat het maar kort geweest is.”
Welke herinnering is jullie het meest bijgebleven?
Een bijzonder hoogtepunt was een toernooi in Bratislava met de jeugd van Jong Oranje, zowel bij de dames als de heren. Na een goed seizoen mochten ze daarheen: een mooie waardering voor hun prestaties.
Die herinnering heeft ook een wrange kant. Volgens Martin en Peter werden ze drie weken later door interne strijd binnen de scheidsrechterscommissie uit de groep gezet. Het laat zien hoe dicht plezier en teleurstelling in hun loopbaan soms bij elkaar lagen.
Wat vonden jullie belangrijk op het veld?
Rust bewaren en consequent fluiten. Voor Martin en Peter moest technisch handbal voldoende ruimte krijgen en niet worden ondergesneeuwd door fysiek spel.
Onrust vóór of tijdens de wedstrijd probeerden ze weg te nemen. Juist wanneer de spanning opliep, wilden ze zelf kalm blijven.
“Hoe hectischer de wedstrijd was, hoe meer rust wij uitstraalden.”
Jaap van de Pijl en Nico Hoogerwerf gaven hun geregeld terug dat zij iedere wedstrijd over de streep konden trekken. Die waardering bleef hun bij.
Wat maakte het zo leuk om jarenlang te blijven fluiten?
De liefde voor handbal bleef de basis.
“Zelf handballen is het leukste om te doen tot een bepaalde leeftijd. Daarna is fluiten het leukste.”
Als scheidsrechter bleven ze dicht bij het spel. En dat spel veranderde: in hun ogen is handbal door de jaren heen veel dynamischer geworden, waardoor het ook leuker werd om wedstrijden te leiden. Tegelijkertijd zagen ze een terugloop in het handbal, zonder dat volgens hen het niveau terugliep.
Waarom stoppen jullie nu?
De laatste drie jaar brachten steeds meer frustratie met zich mee. Martin en Peter voelden zich onvoldoende gesteund bij de indeling en hun positie binnen de landelijke arbitrage.
Een gemiste bijeenkomst vanwege corona in de thuissituatie werd volgens hen meegewogen bij een terugplaatsing naar niveau D+. Ook het zelf moeten bellen over hun indeling droeg bij aan de teleurstelling.
Hun ervaring is dat deze gebeurtenissen uiteindelijk de energie en het plezier uit het fluiten haalden. Daarmee kwam het moment om te stoppen als bondsscheidsrechter.
Wat gaan jullie het meeste missen?
De hele wedstrijddag. Niet alleen het fluiten, maar ook de reis ernaartoe en het napraten onderweg naar huis.
Ze gingen altijd met z’n drieën op pad: hun broer reisde mee en keek kritisch naar hun optreden.
“We kregen altijd als score een 14.”
Juist die gezamenlijke dagen, met handbal en gesprekken onderweg, zullen ze missen.
Welk advies geven jullie aan beginnende scheidsrechters?
Begin bij de jeugd, oefenwedstrijden en trainingspartijen. Daar kun je ervaring opdoen en de bagage verzamelen die je later nodig hebt.
Ook vinden ze dat jonge en startende koppels bescherming verdienen tegen het gedrag van coaches. Zelf zagen ze een moeilijke coach als een uitdaging: hun uitgangspunt was om duidelijk en overtuigend richting te geven aan de wedstrijd en na afloop open te staan voor een constructief gesprek.
Hun advies: durf beslissingen te nemen, wees helder en blijf bereid om te praten en te leren.
Daarnaast benadrukken ze iets wat gemakkelijk wordt vergeten: de steun van het thuisfront.
“Een wedstrijd kost in het weekend al snel minimaal acht uur.”
Scheidsrechter zijn vraagt dus ook tijd en begrip van de mensen om je heen.
Dank voor jullie inzet
Met hun afscheid als bondsscheidsrechter sluiten Martin en Peter een lange periode af waarin handbal een vaste plaats in hun leven had. Hun verhaal laat zien hoeveel ervaring, betrokkenheid en tijd er achter het fluitje schuilgaan.
Onder het genot van koffie en taart nam het bestuur van HV KRAS/Volendam samen met hen de tijd om terug te blikken op hun carrières. Het werd een gezellig en waardevol gesprek, waarin zij ook tips en ervaringen deelden voor de begeleiding en ontwikkeling van scheidsrechters binnen onze vereniging en in de regio.
HV KRAS/Volendam bedankt hen voor hun inzet voor de vereniging en voor het handbal. We hopen hen nog regelmatig langs het veld en in de sporthal te ontmoeten.
Voorgedragen voor de gouden fluit
Als waardering voor hun lange scheidsrechterscarrière heeft HV KRAS/Volendam Martin en Peter Scherhage bij het Nederlands Handbal Verbond voorgedragen voor een gouden fluit. Met ongeveer 40 jaar inzet van Martin en maar liefst 50 jaar van Peter vindt de vereniging deze bijzondere erkenning meer dan verdiend. De club heeft het NHV gevraagd om samen een mooi huldigingsmoment in Volendam te organiseren.
