“Je steunt de club of je steunt hem niet”
André en Ingrid Spaargaren weten hoe dat voelt.
Bij HV KRAS/Volendam lopen ze al jaren rond. Niet op de voorgrond, niet met veel bombarie, maar als die vertrouwde gezichten die er altijd zijn. André en Ingrid Spaargaren zijn echte clubmensen. Via het werk van André kwamen ze ooit bij de vereniging terecht. Maar de club is voor hen allang veel meer dan alleen handbal.
"Met mijn vrouw gaat het goed," vertelt André eerlijk. "Met mij wat minder. Ik heb lichamelijke probleempjes en ik weet soms niet meer hoe het allemaal verder gaat. Maar wat ik nog kan doen bij Volendam, dat wil ik graag blijven doen."
André heeft twee protheses en klachten waardoor zelfs kleine afstanden hem zwaar vallen.
"Als ik van hier naar de plantenbak loop, ben ik al op," zegt hij nuchter. "Maar als ik bij de club ben en ik zie dat de tafels vol staan, dan pak ik toch nog even wat glazen of kratten mee. Dan ben ik toch nog een klein beetje bezig."
Van touringcarchauffeur naar clubmens
De band met HV KRAS/Volendam begon jaren geleden via zijn werk als touringcarchauffeur.
"Buschauffeur klinkt zo simpel," lacht André. "Ik was touringcarchauffeur. Een buschauffeur rijdt van halte naar halte, ik reed van hier naar Limburg."
Hij verzorgde jarenlang de ritten van Heren 1 naar uitwedstrijden door het hele land. Dat waren lange dagen.
"Als we naar Limburg of België moesten, dan ging ik om drie uur 's nachts weg en kwam ik om twee uur 's nachts weer terug in Volendam. Daarna moest de bus nog schoon terug naar de zaak."
Maar zwaar voelde het nooit.
"Ik vond het gewoon leuk. Het contact met die jongens, de geintjes onderweg. Je wordt helemaal geaccepteerd als chauffeur zijnde en dat is mooi."
Onderweg ontstonden verhalen die hij nooit meer vergeet. Zoals die ene keer bij een tankstation in Nederweert.
"We reden weg en ineens miste iemand Jorn Smits. Bleek dat hij nog bij het tankstation stond," vertelt André lachend. "Dus wij weer terug om hem op te halen."
Voor de gezelligheid zorgde hij altijd.
"Ik maakte altijd plateaus met kaas en worst voor die gasten. Dat vond ik gewoon leuk om te doen."
Liefde in de touringcar
Voor Ingrid voelde André's betrokkenheid bij handbal altijd vanzelfsprekend. De sport liep al veel langer door haar leven.
"Handbal loopt eigenlijk als een rode draad door ons leven," vertelt ze.
Haar jongere zusjes speelden jarenlang bij HV Foreholte.
"Samen met mijn moeder ging ik altijd mee naar de wedstrijden. Echt overal naartoe."
Juist daar ontstond ook haar liefdesverhaal met André.
"Hij was vaste chauffeur van Dames 1 van Foreholte. Wij gingen altijd mee naar uitwedstrijden, naar Duitsland, Engeland, overal eigenlijk. Zo hebben wij elkaar leren kennen."
Ze moet lachen als het besef indaalt hoe bijzonder dat klinkt.
"Ja, liefde in de touringcar."
Een herinnering die haar nog altijd bijstaat, was een wedstrijd in Amsterdam. De sporthal zat vol en André moest eerst de bus parkeren voordat hij naar binnen kon.
"Toen hij eindelijk binnenkwam, was er nergens meer plek op de tribune. Dus ik had naast mij een omgekeerde prullenbak vrijgehouden zodat hij toch nog kon zitten."
Geen offer, maar plezier
Jarenlang reed Ingrid mee naar uitwedstrijden van de Heren, tot diep in België en ver daarbuiten. Maar achter zo'n wedstrijddag zat meer werk dan mensen beseffen.
"Mensen zien alleen de wedstrijd en de rit ernaartoe. Maar André moest 's morgens vroeg de bus ophalen, alles regelen, spelers oppikken en na afloop iedereen weer thuisbrengen. Daarna moest de bus ook nog schoon terug."
Toch is haar kijk erop helder.
"Natuurlijk stop je er veel vrije tijd in. Maar ik doe het met plezier. Voor mij is het eigenlijk gewoon een hobby."
De touringcar speelde sowieso een bijzondere rol in hun leven. Niet alleen omdat daar hun liefdesverhaal begon, maar ook omdat reizen jarenlang een vast onderdeel van hun bestaan werd.
"Toen André nog werkte, mocht ik in de zomer vaak mee op een reis. We zijn door heel Europa geweest, veel in Italië. En met Kerst en Oud & Nieuw werkte hij vaak vrijwillig op kerstreizen. Dan ging ik gewoon mee."
Misschien wel een halve Volendammer
Al jaren zit Ingrid op wedstrijddagen tussen de vaste gezichten van de club.
"Ja, bovenin bij de ‘okkie-dames," lacht ze. "Daar zat ik vaak naast Maart Admiraal en Joke Zwarthoed." Daarnaast zit Ingrid bij de kassa en doet zij boven in het hokje nog altijd verslag van de thuiswedstrijden via de Volendam App.
Door de jaren heen groeide een hechte band met veel typisch Volendamse figuren.
"Het zijn allemaal mensen met een sterke mening. Maar daar houd ik juist wel van. Ze zeggen waar het op staat en draaien nergens omheen."
Zelf noemt ze het bijna gekscherend:
"Misschien ben ik ondertussen wel een halve Volendammer geworden."
"We kunnen alles tegen elkaar zeggen. Er zit gewoon een klik."
Meer dan alleen handbal
Voor André betekent de club meer dan alleen sport.
"Het is afleiding," zegt hij eerlijk. "Ik zit veel thuis. En het contact met mensen gaat anders verloren."
Maar de club blijft speciaal.
"Hier heb je mensen om je heen. Gezelligheid. Je hoort erbij."
Dat is extra bijzonder omdat André en Ingrid geen Volendammers zijn.
"Maar wij worden hier gewoon geaccepteerd. Dat is gewoon heel leuk."
En die verbondenheid is er ook in moeilijke periodes.
"Toen André ziek was, zijn hier ook mensen thuis geweest," vertelt Ingrid. "En nog steeds vragen mensen altijd hoe het met hem gaat."
Ook nu André minder vaak meegaat naar wedstrijden, blijft de betrokkenheid vanuit de club.
"Als hij er niet is, vragen mensen meteen: 'Waar is André?' Mensen missen hem echt."
"Wij voelen ons heel betrokken bij de vereniging, maar andersom geldt dat net zo goed."
Trouw aan de club
André kijkt soms kritisch naar hoe mensen met sportverenigingen omgaan.
"Ik ben van mening: je steunt de club of je steunt hem niet. Ook als het slecht gaat, moet je er zijn. Niet alleen als ze bovenin meedraaien."
Hij merkt dat verschil direct op de tribunes
"Als een ploeg hoog speelt, dan komen de mensen vanzelf. Maar als het minder gaat, blijven er ineens mensen weg. Terwijl je juist dan achter je club moet staan."
Geen grote woorden. Geen behoefte aan aandacht. Gewoon helpen waar het kan.
Het gesprek eindigt met een vraag die misschien alles samenvat. Als Ingrid terug zou mogen naar het begin, naar die touringcar, naar die eerste handbalreizen, zou ze opnieuw instappen?
Ze hoeft er geen seconde over na te denken.
"Ja, zeker. En ik zou ook zeker weer meegaan naar Volendam."
Wat ooit begon met een chauffeur van een damesteam bij Foreholte groeide uit tot een leven waarin handbal, reizen, vrijwilligerswerk en HV KRAS/Volendam een vaste plek kregen.
"Ik voel me hier gewoon welkom. En op een gegeven moment ken je iedereen. Dat maakt het bijzonder."
